Lublin: nowoczesne laboratorium automatyki i robotyki kształci specjalistów dla przemysłu 4.0 i 5.0

Po Laboratorium Automatyki, Robotyki, Napędów Pneumatycznych, Hydraulicznych i Technologii Informatycznych Wydziału Matematyki i Informatyki Technicznej oprowadza dr inż. Jarosław Zubrzycki. Powoli otwiera każdą z szaf. W środku znajdują się zaawansowane systemy sterowania, układy napędowe i technologie, które jeszcze kilka lat temu oglądaliśmy głównie na targach przemysłowych.

– Wykorzystujemy między innymi okulary wirtualnej rzeczywistości – opowiada. – Student zakłada je i widzi w swoich rękach teach pendant, na którym programuje pracę robota. Program można od razu przesłać i sprawdzić, czy robot faktycznie działa. Dzięki temu jedno urządzenie może być programowane przez wiele osób jednocześnie.

To właśnie ta zmiana perspektywy robi największe wrażenie. Nauka przestaje być obserwowaniem maszyn zza pleców prowadzącego. Staje się doświadczeniem, symulacją, realnym testem umiejętności. W laboratorium stoją trzy roboty produkcyjne oraz cobot, czyli robot współpracujący, zaprojektowany do pracy ramię w ramię z człowiekiem. Obok nich funkcjonuje kompleksowe stanowisko napędów pneumatycznych i hydraulicznych.

– W Polsce są tylko dwa takie miejsca, gdzie można prezentować układy podciśnieniowe w takiej skali – podkreśla dr Zubrzycki. – Do tego dochodzą komputery z zaawansowanym oprogramowaniem: do offline’owego programowania robotów, do symulacji ich pracy, a także do projektowania i testowania napędów hydraulicznych i pneumatycznych.

Laboratorium służy przede wszystkim dydaktyce. I nie jest to przypadek. Rynek pracy zmienia się szybciej niż programy nauczania, a automatyzacja i robotyzacja przestały być modnym hasłem – stały się koniecznością.

– Podobnych laboratoriów jest w Polsce niewiele – mówi naukowiec. – A żeby odnaleźć się na dzisiejszym, zaawansowanym technologicznie rynku, takie kompetencje są po prostu niezbędne.

Równolegle prowadzone są tu badania naukowe. Dotyczą nie tylko zachowania i rozwoju robotów, ale też ich implementacji w przemyśle 4.0, który – jak zauważają naukowcy – płynnie przechodzi już w przemysł 5.0. Coraz więcej procesów przenosi się do wirtualnej przestrzeni produkcyjnej, gdzie projektowanie, testowanie i optymalizacja odbywają się zanim powstanie fizyczna linia produkcyjna.

Dziś roboty dominują w branży automotive i elektronice, ale coraz śmielej wkraczają do przemysłu farmaceutycznego, medycznego i maszynowego. Zmienia się też rola człowieka.

– Spawacze, których praca była nieobojętna dla zdrowia, są zastępowani przez specjalistów programujących urządzenia do wirtualnego spawania – zauważa dr Zubrzycki. – Człowiek fizycznie pracujący staje się operatorem, programistą, nadzorcą procesu.

To kierunek, w którym zmierza współczesny przemysł: odsuwać człowieka od zagrożeń, niebezpiecznego środowiska, monotonnych i obciążających zadań. Jest w tym także odpowiedź na starzenie się społeczeństw i coraz bardziej odczuwalny brak rąk do pracy.

– Automatyzacja i robotyzacja są pewnym remedium – mówi naukowiec. – Ale bez człowieka te systemy są bezużyteczne. Dlatego chcemy kształcić ludzi, którzy odnajdą się w tej nowej rzeczywistości.

Galeria zdjęć