Czesław Dziaduch dekadę temu przeszedł operację usunięcia płata lewego płuca z powodu raka. Po leczeniu wrócił do aktywnego życia. W tym roku badania wykazały jednak nowy nowotwór, tym razem w prawym płucu.
Jeden płat musiał wystarczyć na cały zabieg
Chirurgiczne leczenie wymagało wyłączenia operowanego płuca z wentylacji. W przypadku pana Czesława oznaczało to szczególnie trudne warunki.
— Podczas operacji jedno płuco zostaje wyłączone z wentylacji, dlatego drugie musi mieć wystarczającą wydolność, by zapewnić pacjentowi bezpieczeństwo. W przypadku pana Czesława sytuacja była znacznie bardziej wymagająca. Nie chodziło bowiem o wentylację całego lewego płuca, ale tylko jednego płata, który pozostał po wcześniejszej operacji wykonanej po lewej stronie klatki piersiowej. To on musiał samodzielnie zapewnić wymianę gazową przez cały czas zabiegu — tłumaczy dr hab. n. med. Paweł Rybojad, główny operator z Klinicznego Oddziału Chirurgii Klatki Piersiowej USK nr 4 w Lublinie.
Podobne zabiegi opisywane są w literaturze medycznej niezwykle rzadko. Jak podkreślają lekarze, u większości pacjentów takie postępowanie byłoby zbyt ryzykowne. W tym przypadku możliwość leczenia operacyjnego potwierdziły wyniki badań.
— Zdecydowaliśmy się na operację ze względu na wyjątkowo dobrą wydolność płata, który pozostał w lewym płucu. Wyniki badań były zaskakująco dobre. Okazało się, że mimo wieku i przebytej wcześniej operacji onkologicznej pacjent miał doskonałe parametry wymiany gazowej, parametry oddechowe i czynnościowe — mówi torakochirurg dr n. med. i n. o zdr. Robert Chudzik.
Pacjent przez lata uczestniczył w wymagających ćwiczeniach wojskowych, przygotowywał się do skoków spadochronowych i działań w trudnych warunkach. Po zakończeniu służby nadal dbał o ruch.
— Ten przypadek pokazuje, jak istotne znaczenie dla możliwości leczenia operacyjnego ma zachowanie dobrej sprawności fizycznej i wydolności organizmu — dodaje dr Chudzik.
Wyzwanie dla zespołu anestezjologicznego
Za znieczulenie, wentylację i monitorowanie funkcji życiowych odpowiadał zespół anestezjologiczny. Warunki utrudniał dwutlenek węgla podawany pod ciśnieniem do klatki piersiowej na potrzeby pracy robota. Dodatkowym obciążeniem było ułożenie chorego na boku, po stronie wentylowanego płata.
— Wyzwaniem było nie tylko dostarczanie tlenu, ale również eliminacja dwutlenku węgla. Jego nadmiar we krwi może zaburzać równowagę kwasowo-zasadową organizmu, a ciśnienia w klatce piersiowej dodatkowo obciążać układ krążenia. To wszystko wymagało precyzyjnego dostosowywania wentylacji przy ciągłym monitorowaniu parametrów oddechowych i krążeniowych — wyjaśnia anestezjolog dr n. med. Katarzyna Trela-Stachurska z Klinicznego Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii USK nr 4 w Lublinie.
Lekarze przygotowali również plan na wypadek pogorszenia stanu pacjenta. Zakładał on przerwanie pracy robota i przywrócenie wentylacji operowanego płuca.
— W polskiej literaturze medycznej nie znalazłam żadnych doniesień czy wytycznych dla tak rzadkiego przypadku – działaliśmy więc w oparciu o wiedzę, doświadczenie i bieżące odczyty parametrów życiowych pacjenta — podkreśla dr Trela-Stachurska.
Anestezjolog zwraca uwagę, że sprawna praca torakochirurgów pozwoliła skrócić czas zabiegu, co miało duże znaczenie przy tak wymagającej wentylacji.
Operacja z robotem da Vinci
Zabieg zakończył się pomyślnie. Wykorzystanie systemu robotycznego da Vinci pozwoliło uniknąć dużego cięcia i rozwierania żeber. Małoinwazyjna technika była szczególnie istotna ze względu na ograniczone rezerwy oddechowe chorego i pomogła skrócić rekonwalescencję.
— Umożliwił on precyzyjne preparowanie tkanek, dokładny wgląd w struktury naczyniowe i ich sprawne zaopatrzenie. Pozwolił także na przeprowadzenie zabiegu w krótkim czasie, co było niezwykle ważne dla bezpieczeństwa pacjenta — tłumaczy dr hab. n. med. Paweł Rybojad.
O swoim samopoczuciu po operacji opowiedział również pan Czesław.
— Nie minęła noc od wykonania zabiegu w USK Nr 4 w Lublinie, a ja już chodzę. Gdyby nie rana, wsiadłbym na rower i jechał. Jestem trochę zaskoczony i tym, że nastąpiło to tak szybko, i wspaniałą opieką, jaką otrzymałem — mówi Czesław Dziaduch.
71-latek jeździ na rowerze, gra w piłkę nożną, biega i ćwiczy. Pracuje też w ogrodzie i rąbie drewno. Gdy pozwala pogoda, lata na motolotni, a podczas spotkań w szkołach pokazuje młodzieży, jak wygląda lot ze spadochronem. Uważa, że dbanie o kondycję fizyczną i psychiczną ma ogromne znaczenie także po zakończeniu aktywności zawodowej.
Sukces całego zespołu
W operacji uczestniczyli również: asystujący operatorowi dr Robert Chudzik, pielęgniarki Gabriela Płazio i Karolina Grządka oraz pielęgniarka anestezjologiczna Aneta Stachyra.
— Pomyślne leczenie pacjenta stanowi sukces całego zespołu: chirurgów, anestezjologów i pielęgniarek. Jesteśmy jedynym oddziałem torakochirurgicznym w województwie lubelskim. Ten zabieg pokazuje, że nasz ośrodek dysponuje nie tylko nowoczesnym sprzętem, ale przede wszystkim doświadczeniem i kompetencjami, które pozwalają podejmować się najtrudniejszych wyzwań. Chcemy, by pacjenci z naszego regionu mieli dostęp do leczenia na najwyższym, światowym poziomie, bez konieczności wyjazdu do innych miast czy za granicę — mówi dr hab. n. med. Marek Sawicki, prof. Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, kierujący Klinicznym Oddziałem Chirurgii Klatki Piersiowej USK nr 4.
Źródło: USK Nr 4 w Lublinie