Wystawa Wojciecha Gilewicza składa się z serii filmów nakręconych przez artystę w latach 2008-2018 w Chinach, Tajwanie, Korei Południowej, Japonii i Wietnamie. W swoich krótkich filmach autor ukazuje współczesność, w jej konkretnych aspektach związanych między innymi z krajobrazem miasta, statusem społecznym jego mieszkańców i wszechobecną estetyką nadmiaru. Artysta czyni to jednak ze specyficznej perspektywy „zawodowego malarza” i poprzez nawiązanie do problemu malarstwa jako szczególnego rodzaju praktyki odzwierciedlającej aktualną kondycję kultury.
Wojciech Gilewicz stawia również przed widzami pytanie o naszą gotowość i otwartość na Innego, na „nową” rzeczywistość oraz możliwości i funkcję sztuki w tym kontekście. Tytuł wystawy Akiyoshidai został zaczerpnięty z jednego z prezentowanych na niej filmów i odwołuję się do nazwy japońskiego parku narodowego. W filmie tym Gilewicz wykorzystuje motyw tradycyjnego malarstwa zachodniego i dalekowschodnią tradycję japońskiego drzeworytu jako kontekstu do rozważań nad odmiennością kulturową. Obraz jako przedmiot i jako idea stają się tu pretekstem, ale też powodem i celem rozważań nad możliwościami pomyślenia innego świata, konstruktywnej krytyki własnej tradycji, zbudowania alternatywnej historii kultury, zobaczenia siebie i swojego otoczenia w innym świetle.
Akiyoshidai – obco brzmiące słowo, które niewiele mówi odbiorcy sztuki w naszej części Europy, oprócz dalekowschodnich skojarzeń – to jak się zdaje przede wszystkim synonim (potencjalnego) Innego, który być może nam zagraża lub wobec którego, być może, czujemy nieuzasadnianą wyższość. W kontekście całej twórczości Gilewicza Akiyoshidai to opowieść o spotkaniu z Innym, poszukiwaniu idealnego kadru i podróżny w nieznane – podroży kluczowej dla sposobu naszego myślenia, ponieważ stanowiącej moment weryfikacji własnej tożsamości, odwagi wywrócenia jej na nice.
(fot. materiały nadesłane)
